Artikelen

  • Meditatie
  • Onderzoek
  • Depressie en kanker
  • Literatuur
  • Boek: "Heel zijn Leven"
  • Holisme en Wetenschap
  • Kanker; patentgeneeskunde      & alternatieven
  • Orgaandonatie? Waarom     niet!
  • Dwarsliggers
  • Voeding en Preventie
  • Meditatie

    Wie werkelijk wil leren ervaren wat meditatie voor hem/haar kan betekenen, kan o.i. het beste een tiendaagse meditatietraining gaan doen. Zeker de eerste keer is langduriger geconcentreerd oefenen onder begeleiding nodig om voldoende diepgang te bereiken. Dat kan redelijk dichtbij in Dielsen (België, vlak onder Maaseik). Daar worden uitsluitend tiendaagse interne trainingen Vipassana-meditatie gegeven. De begeleiding is er optimaal, de maaltijden zijn eenvoudig vegetarisch. De trainingen zijn gratis. Na afloop kan men, indien men dat wenst, een vrijwillige donatie achterlaten. 
    ( www.pajjota.dhamma.org ) .

    Ik ben blij dat ik dat zo'n tien keer heb gedaan, omdat ik daardoor heb kunnen ervaren waar dat heen kan leiden. In mijn dagelijks leven zit ik niet twee maal per dag een uur, zoals daar geadviseerd wordt. Ik kies er voor om op gezette tijden gedurende de dag enige minuten contact te maken met de diepe stilte die ik daar heb leren ervaren; als het kan ergens in de natuur. Daardoor neem ik die aanwezigheid makkelijker mee in mijn gewone degelijkse zijn.

    Indien men de werkelijkheid wil leren kennen zoals zij ten diepste is, kan men het beste beginnen met daar niets aan toe te voegen. Er is veel dat meditatie genoemd wordt, maar het feitelijk niet is. Het geconcentreerd beschouwen van een onderwerp is contemplatie; dat heeft zeker een eigen waarde, maar is géén meditatie. Ook het herhalen van een mantra (woord, woordgroep o.i.d.) voegt iets toe aan de bestaande realiteit (en neigt bovendien naar cultuur-afhankelijkheid). Het helpt wel de geest aan de oppervlakte te concentreren, maar raakt niet de volle diepte van de lichaam-geest-structuur. Het is o.i. ook beter om niet te gaan tellen, omdat ook dat iets toevoegt en de concentratie verlegt naar dat tellen zelf. Het zelfde geldt voor visualisatie (waar nog bij komt dat het erg vaak gericht is op vormen van wensdenken). 

    Eerst dient men te leren de geest te beheersen. Dat vereist een langdurig proces van geconcentreerde aandacht, i.c. op de ademhaling. Omdat hindernissen (verdriet, boosheid, angst, enz.) waarmee mensen kampen universeel zijn (er is geen christelijke boosheid, of islamitische angst, of hinduïstisch verdriet, enz.) koos Boeddha een niet-sectarisch hulpmiddel. De ademhaling is een universeel gegeven. Zij kan door iedereen geobserveerd worden, zonder dat men iets hoeft te geloven, of enig dogma hoeft te onderschrijven; zonder binding aan een godsdienst of een sekte.
    Ademen kun je alleen in het hier-nu. De observatie van de adem houdt je dus in dit hier-nu-moment. De ongetrainde geest wil echter helemaal niet in ‘t hier-nu zijn en is gewend maar wat rond te zwerven. Zij zwerft naar verleden of toekomst; een verleden en toekomst die hier-nu helemaal niet bestaan. Het denken trekt ons dus voortdurend uit het enige wel bestaande hier-nu-maals, úít de realiteit. Dat doet het al heel lang en het zal daarom inspanning en tijd vergen om hem/haar dat af te leren.

    Vervolgens kan men aan de eigenlijke Vipassana-meditatie beginnen; het reinigen van de lichaam-geest-eenheid. Met de getrainde aandacht gaat men dan op een steeds subtieler niveau waarnemen wat er hier-nu in de lichaam-geest-eenheid is. Essentieel daarbij is dat men niet reageert op wat men waarneemt en ontspant in die waarneming; dat er geen verlangen ontstaat naar prettige gewaarwordingen en geen afkeer van onprettige. Men leert zich keuzeloos bewust te zijn van alles wat ervaren wordt. Naar de mate waarin men gelijkmoedig kan blijven, komen oude verknopingen, oude verontreinigingen aan de oppervlakte om op te lossen. Geleidelijk leert men ware vreugde, ware vrijheid ervaren; vrijheid van identificatie met een niet wezenlijk zelf.